ترجمه قصیده های دوره اسلامی و اموی عرب

ویژگی ها

دسته بندی ها:

برچسب ها:

ترجمه قصیده اخطل , ترجمه قصیده حسان بن ثابت , ترجمه قصیده دیک الجن , ترجمه قصیده عمر بن ابی ربیعه , ترجمه قصیده فرزدق , ترجمه قصیده کعب بن زهیر , صريعُ مُدامِ يَرْفَعُ الشَّرْبُ رَأْسَهُ , قصیده های دوره اسلامی , قصیده های دوره اسلامی و اموی , قصیده های دوره اسلامی و اموی عرب , قصیده های دوره اموی , هَذا الذي تَعرِفُ البَطْحاءُ وَطأتَهُ

آماده برای ارسال

۵۹,۰۰۰ تومان

توضیحات نظرات (۰)

قصیده‌های دوره اسلامی و اموی عرب یکی از اشکال شاعری مهم و معروف در ادب عربی بوده‌اند. این قصیده‌ها با ویژگی‌های خاصی برخوردار بوده و موضوعات متنوعی از جمله تمجید از شخصیت‌های مذهبی، تاریخی و اجتماعی، احوال و اعمال شاعر، شجاعت و افتخارات قبیله‌ای، انتقاد از دشمنان و حتی شعرهای عاشقانه را مورد بررسی قرار می‌دادند. در ادامه به ویژگی‌ها و مضامین معمول در قصیده‌های دوره اسلامی و اموی عرب اشاره می‌کنیم:

تمجید از پیامبران و ائمه: قصیده‌های دوره اسلامی عرب به طور معمول تمجید از پیامبر اسلام حضرت محمد (صلى‌الله‌عليه‌وآله) و اهل بیت او را در بر داشته و شعرا به عنوان ناقلان و فریادزنان مذهبی، زندگی، فضیلت‌ها و عظمت آنان را ستایش می‌کردند.
نوای جنگ و شجاعت: در دوره‌های جنگ و تحولات، شعر به عنوان ابزاری برای ترقی و تحسین شجاعت و افتخارات قبایل و شخصیت‌های نظامی بکار می‌رفت. این قصیده‌ها تجربه‌ها و رویدادهای نبرد و دفاع از وطن را تبیین می‌کردند.
مناجات و شعرهای دینی: بسیاری از قصیده‌ها مناجات و شعرهای دینی داشتند که به خداوند و مسئولان دینی اشاره می‌کردند و اعتقادات دینی را در خود جای داده بودند.
شعرهای عاشقانه: برخی از قصیده‌ها به مضامین عاشقانه می‌پرداختند و عشق به خدا، پیامبر، و ائمه را به شکل شعری بیان می‌کردند. این شعرها اغلب با عبارات شاعرانه و زبان مجازی نواخته می‌شدند.
انتقاد از دشمنان و اختلافات اجتماعی: در برخی از قصیده‌ها، شاعران انتقاد از دشمنان و اشخاصی که در مخالفت با اسلام و مسلمانان بودند، را به شکل تند و تیز مطرح می‌کردند.

ما 6 نمونه از قصیده‌های معروف این دوران را که شاعرانی همچون حسان، کعب بن زهیر، اخطل، دیک الجن، عمر بن ابی ربیعه و فرزدق نوشته اند گرد هم آورد ایم و برای دانلود در اختیار شما قرار داده ایم.

فرزدق:

هَذا الذي تَعرِفُ البَطْحاءُ وَطأتَهُ – والبَيْتُ يَعْرِفُهُ وَ الحِلُّ والحَرَمُ

يقول: هذا الرجل هو الذي تعرف البطحاء بأرض مكة موضع قدميه و كذلك يعرفه بيت الله کعبة و ما جاورها و ما جاوزها.

:ترجمه این همان شخص بزرگواریست که سرزمین بطحاء در مکه شریفه جای پای او را به خوبی میشناسد و خود حرم امن الهی و نیز سرزمینهای فراتر از آن آوازه و نام او را شنیده اید.

عمر بن ابی ربیعه:

أيـــنْ آل نُعْمِ أَنْتَ فادِ فَمُبْكِرُ – غداةً غَدِ أمْ رائحٌ فَمْهَجِّرُ

يقول: هل أنت من رهط عشيقتي آل نعم أنتَ الذي تقصد السفر في بكرة اليوم أو تقصد الرحيل في وقت الهاجرة إذا أشتدت الحر.

:ترجمه بگو آیا تو از دیار معشوقه من و از عشیره آنان آل) «نعم هستی که در دمدمههای صبح بار سفر را بسته است و عزم رحیل داری و یا نه در سرداری که در ظهر هنگام که خورشید به شدت تابیدن گیرد راه سفر را در پیش گیری.

دیک الجن:

صريعُ مُدامِ يَرْفَعُ الشَّرْبُ رَأْسَهُ – ليحيا، وقد ماتَتْ عظام و مفصل

يقول إنه بدا، إثر رحيلهنَّ، كمن صرعته الخمرة و ذهبت به فلم يعد يقوى على حمل هامته. وقد أخذ سائر الشاربين يرفعون رأسه لينقذوه من خَبَله و اضمحلاله، دون أن يفلحوا في ذلك بشيء. :ترجمه من در اثر کوچ آن زنان کجاوه نشین مست می زده ای را می ماندم که از مخموری تاب حمل سرخویش را نداشت و همراهانش به لطف دستان او را گرفته بودند تا قوام یابد ولی در هم شکستگی بدن و از هم پاشیدگی استخوانها چنین امکانی را نمی داد.

و … .